Jak zakwestionować decyzję lekarza o odmowie leczenia

Chorym podczas procesu terapii przysługuje wiele uprawnień. Mają prawo do leczenia zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej oraz do pełnej informacji na temat ich stanu zdrowia, podejmowanych działań terapeutycznych i decyzji lekarza. Wolno im się także nie zgadzać z opinią lub orzeczeniem specjalisty, który ich leczy. Każdy pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia lekarza, jeżeli mają one wpływ na jego prawa wynikające z przepisów.

Chorym podczas procesu terapii przysługuje wiele uprawnień. Mają prawo do leczenia zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej oraz do pełnej informacji na temat ich stanu zdrowia, podejmowanych działań terapeutycznych i decyzji lekarza. Wolno im się także nie zgadzać z opinią lub orzeczeniem specjalisty, który ich leczy. Prawo to zostało uregulowane w art. 31–32 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i rzeczniku praw pacjenta (Dz.U. z 2009 r., nr 52, poz. 417 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia lekarza, jeżeli mają one wpływ na jego prawa wynikające z przepisów.

 

Wykonywanie zawodu lekarza polega m.in. na wydawaniu opinii i orzeczeń. Tego rodzaju działalność może wywierać wpływ na uprawnienia pacjenta wynikające z przepisów.

 

Chory ma na przykład prawo domagać się świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej. Powinny być one udzielane z należytą starannością i przy zachowaniu zasad etyki zawodowej. Jeżeli pacjent ma poczucie, że jego ustawowe prawo jest łamane lub realizowane tylko częściowo, może nie zgodzić się z opinią lekarza i zaskarżyć ją do specjalnej komisji lekarskiej działającej przy rzeczniku praw pacjenta (RPP). Powinien tego dokonać w ciągu 30 dni od wydania spornej opinii albo orzeczenia.

 

Komisja została powołana na podstawie art. 32 ust. 5 ustawy o prawach pacjenta. W jej skład wchodzi trzech lekarzy, w tym dwóch tej samej specjalności, co ten, który wydał kwestionowaną opinię albo orzeczenie. Wspomniani medycy są powoływani do rozpatrzenia danej skargi pacjenta ze specjalnej listy. Raz w roku w terminie do 30 marca ich wykaz jest opracowywany przez konsultantów krajowych w porozumieniu z ich wojewódzkimi odpowiednikami.


Komisja powinna być bezstronna. Sprzeciwu wniesionego przez pacjenta nie powinien rozpatrywać lekarz, który wydał zaskarżoną opinię lub orzeczenie. W komisji nie może zasiadać także osoba, która jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym do drugiego stopnia specjalisty, którego opinia jest kwestionowana. Wniosek chorego nie powinien być opiniowany także przez osobę pozostającą w stosunku nadrzędności lub podrzędności służbowej wobec lekarza, którego działanie jest podważane. W każdej z wymienionych sytuacji członek komisji powinien wyłączyć się z udziału w postępowaniu. W terminie trzech dni od wspomnianego wyłączenia powinien zostać wybrany nowy, bezstronny członek komisji lekarskiej.